अाेमदेवि भन्छिन्, ‘डिभोर्स पछि रातभरि रुन्थेँ ‘

ओमदेवि मल्ल, नेपाली कांग्रेसकी सांसद तथा राष्ट्रिय सहकारी संघकी उपाध्यक्ष हुन् । नेशनल को–अपरेटर्स एलाइन्सकी समेत संस्थापक उपाध्यक्ष ओमदेवी सहकारी अभियानकी एक सशक्त अभियन्ता पनि हुन् । अबको आफ्नो जीवन राजनिती, समाजसेवा र सहकारीको विकासमा अझ सशक्त ढंगले समर्पित गर्ने उनको सोंच रहेको छ । हालै उनी डिएसपी केदार ढकालसंग विधिवत बिबाह गरी दाम्पत्य जीवन शुरु गरेकी छिन् । उनको जीवनमा आएका केहि उताढ चढावहरुको नालीबेली उनकै शब्दमा :-

मेरो राजनितिको अभिभावक भनेको नेपाली कांग्रेसका वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवा र डा. आरजु राणा हुनुहुन्छ । काठमाडौं जिल्ला तहमा भिमसेनदास प्रधान दाइ अभिभावक हो जसले मलाई राजनितिमा पाइला टेकाउनुभयो । त्यसैगरी सहकारीमा आदरणिय दिपकप्रकाश बास्कोटा र केशव बडाल मेरो आदरणिय व्यक्तित्व हुनुहुन्छ । यो पुरुषसतात्मक देशमा जे गरे पनि महिला नै अगतिलो ठहराइने रैछ । अर्को कुरा अलि स्मार्ट र फेमस पुरुष भयो भने पनि पुरुषलाई दोष आउने रैछ । त्यसैगरी महिलामा पनि स्मार्ट र आफैमा केहि गर्ने भए भने महिला लाई मात्रै दोष दिने संस्कार छ यो समाजमा ।

मेरो जीवनमा पनि धेरै लामो कहानी छ । मैले यहाँसम्म आइपुग्दा धेरै हुण्डरीहरु बेहोरेकी छु । त्यसको ज्वलन्त उदाहरण साक्षीको रुपमा मेरो दुईवटा बच्चालाई लिन सक्नुहुन्छ । तपाईहरुले मेरो परिवारलाई पनि सोध्न सक्नुहुन्छ । मैले मेरो श्रीमानलाई बिबाह गरेको भोलिपल्ट मात्र मुख देखेकी थिए । किनकि म त्यस्तै संस्कारमा हुर्केकी हुँ । हाम्रो बिबाह भयो जीवन चल्दै थियो । तर मुख्यकुरा आर्थीक कारणले परिवारमा विवाद भयो ।

त्यसबेला म सभासद भइसकेकी थिए । त्यसबेलामा मलाई अरु साथीहरुले फसाए । त्यो बेला उहाँले मलाई श्रीमान भएर जति सहयोग गर्नुपर्ने थियो त्यो मैले पाइनँ । त्यसपछि मैले अंश बेचेर ऋण तिर्नुपर्ने अवस्था आयो । म मेरो परिवारको सबैभन्दा कान्छी छोरी हुँ, त्यसपछि मेरो छोराछोरी, दिदि, दाजुहरुसंग धेरै चरण राखेर मिटिङ बसालेपछि मैले अंश माग्नुपर्ने अवस्था आयो । किनकी मलाई अंश बेचेर ऋण तिर्नुपर्ने थियो । त्यो बेला सभासद थिए, मैले आर्थिकरुपमा आफुलाई स्वच्छ राख्नु जरुरी थियो । त्यसपछि श्रीमानले मलाई अंश दिने भए डिभोर्स गराएर मात्र दिने भन्नुभयो । मेरो जेठो दाइ नारायणदास मल्लले धेरै विन्ती गर्नुभयो तर, श्रीमानले होइन अंश लिने भएपछि डिभोर्स नै दिनुस् भन्नुभयो । त्यसपछि मेरो दुईवटा बच्चा र वकिलले कुपण्डोलमा डिभोर्स पेपर ल्याए अनि मैले सहि गरिदिए ।

त्यती पीडा दिएर मलाई इन्सल्ट गराउन तीन दिनसम्म जिल्ला अदालतमा लगियो । तर, त्यो काम जम्मा एक घण्टामा सकिन्थ्यो । त्यो बेला मिडियाले मलाई यति धेरै नङ्गायो भनि साध्य छैन । म मल्ल खान्दानकी छोरी हुँ । मैले माइतीको निर्णय विना केहि पनि गर्न सक्दिनँ । मिडियाले जहिले उहाँको मात्रै सपोर्ट गरेर मलाई नानाथरी लेख्यो । उसलाई फुटपाथमा लग्यो, रुदै आयो भन्ने अनेक अनेक अनेक गर्यो । अहिले पनि हेर्न सक्नुहुन्छ ऊ आफै ५/६ करोडको घरमा बसेको छ । यहाँ मान्छेहरु दुई दिन दुई रात नक्कली स्वास्नी बनेर बसेर करोडौं फसाउछन् । म त २३ वर्षसम्म उहाँको दुईवटा बच्चाको आमा बनेर बसेकी हुँ । मलाई उहाँहरुको सन्तानले हिसाब गरेर अंश दिएको लिदाँ उहाँलाई फुटपाथमा पुर्याइ भनेर एउटा पत्रकारले लेख्न हुन्थ्यो की हुन्थेन एउटा महिलालाई ? तीन पटकसम्म हनिमुन मनाउन गयो भनेर पनि लेखे मिडियाले ।

जो मान्छे आफ्नो लोग्नेबाट पिडित भएको छ भने कोही नजिकको असल साथीसंग नजिकहुनु स्वभाविक हो । यो कुरा तपाईहरु जसको जीवनमा पनि पर्न सक्छ । एक्लै बाँच्न चाहादा पनि एक्लै बाँच्न नपाउने बाताबरण बनाउने, राती १२ बजे पनि मलाई फोन गरेर टर्चर दिने काम हुदै गयो । मैले सोच्न नसकेको कुराहरु समेत पनि मलाई भनेर हैरानी बेहोर्नु पर्यो ।

यदि मेरो क्यारेक्टर राम्रो थिएन भने मलाई कम्युनिष्टहरुले उहिले नै सिध्यादिइ सक्थे । तर, म बोल्ड लेडी हुँ । मलाई लाग्छ मेरो क्यारेक्टरकै कारणले पनि म यहाँसम्म आउन सकेकी हुँ । तर, डिभोर्स गरिसकेपछि मलाई लोग्नेबाट मेरो विरुद्धमा यतिधेरै मिडियाबाजी भयो जुन सहनै सक्ने थिएन । जोसंग मेरो नाम जोडिएको थियो उसको पनि उता पट्टि सबै सक्किसकेको हुँदा असारमा हामीले उहाँकै जिल्लामा गएर कोर्ट म्यारिज गरेका थियौं । दशैंमा उहाँको परिवारमा बुवा मम्मी काकाहरुले टिका लगाएर भित्राउने काम भयो । हाम्रो नेवारको माइतीले पनि भित्राउनुपर्ने हुन्छ त्यो हुन बाँकी छ । मलाई पार्टीका दाजु दिदिले धेरै सम्झाउनुभयो र मलाई मन नलागी नलागी पनि मेरा नेताज्यूहरुको भावनाको कदर गरेर फर्मालिटि पुरा गरेकी हुँ । तर, मिडियामा धेरै नानाथरीका कुराहरु आए जुन आपत्तिजनक छन् । यदि लेख्ने नै भए दुईपक्षलाई एकै ठाँउमा राखेर सोधेर लेखे हुन्थ्यो नि हावामा लेख्ने ?

एउटा महिला रातभरि रुदै बसेकी छे उसको विरुद्धमा झुटाकुराहरु लेख्ने लेखाउने ? मैले डिभोर्स पछि ४/५ महिना सेप्रेट बसेँ, रातभरि म रुन्थेँ तर, दिनभरी म मेरो क्षेत्रको काममा व्यस्त हुन्थेँ । मलाई पीडा मनभरि हुँदा समेत रुने फुर्सद पनि हुदैन्थ्यो । जो महिला आफ्नो क्षेत्रको लागी अहोरात्र खटेर हिडेकी छे । आज पनि दुईवटा बच्चा मसंगै छन् । उसले तिन महिना नपुग्दै बैना सगुन समेत लगेर बाजा बजाएर भव्य बिहे गर्यो त्यो कसैले लेखेन । दुईवटा बच्चा पालेर आमाबाबुको भुमिका निभाउदा मलाई कसैले प्रोत्साहन गरेन । अहिले मैले मेरो छोरालाई अंश पाएको त्यही सुनाकोठाको घर राखेर अष्ट्रेलिया पठाउदैछु । मेरो शेयरहरु बेचेर छोरीको बिबाह गरेँ ।

मेरो छोरीलाई मैले बाबुको अभाव नहुनेगरि स्ट्याण्र्ड तरिकाले बिबाह गरेर पठाएँ । मैले बच्चाको पढाई भाग, बिबाह भाग लिइनँ । मैले मेरो बच्चालाई बाबु आमा दुबैको भुमिका दिएर राखेकी छु । त्यो महिलालाई नानाथरी मिडियामा लेख्नु के पत्रकारको धर्म हो त ? यस्ता अनेक कारणहरुले गर्दा र मलाई बाँच्नै नदिने कण्डिसन भएपछि मैले बिबाह गरेको सत्य हो । किनकी यत्तिकै बस्दा पनि मलाई मुच्छन, मेरो उमेर पनि त्यति भइसकेको छैन । ६० वर्ष बाँचे भने पनि मेरो १७/१८ वर्ष बाँकी छ । ७० वर्ष बाँचेछु भने पनि ३० वर्ष बाँकी छ मेरो छोरीको विवाह भइसक्यो । मेरो छोरा दुई महिनामा अष्ट्रेलिया पढ्न जादैछ । एक्लै बाँच्न गारो हुने रैछ । भोलि मलाई राजनितिक सपोर्टको लागी मेरो ब्याकमा कोही छ भन्नका लागी पनि मैले जीवनसाथी रोजेँ ।

हरेकपल डटकम बाट साभार